Tal día como hoxe...

Un día coma hoxe, hai 14 anos, era domingo. Fun ao cine na rúa Aribau, no que só ten unha sala, diante do edificio novo da Universidade. Fun ver “Braveheart”, pese ao estupendo Mel Gibson, eu andaba a pensar noutras cousas. Ao meu carón, alguén estaba comendo as uñas (ou iso parecía). Collinlle a man. Aí comezou outra historia, allea á pantalla, da que agora, só queda un bonito recordo.

Bonito recuerdo

Yo también me enamoré, pero... de aquello ya no queda nada, ni siquiera los papeles del divorcio, pues no sé si inteligentemente o no, ni me casé, ni tuve hijos, ni tampoco llegamos a compartir mucho más que divertidos momentos, paseos por la playa, o visitas nocturnas a castillos habitados por ideas fantásticas. La cuestión es que, después de doce años, aquello se acabó; y ahora me queda un bonito recuerdo.

Case as tres da mañán...

Son case as tres da madrugada, bebín un vasiño de cocacola light, e xa está todo dito. Miro na tele un programa que pensei que me faría durmir, pola contra... aquí estou, escribindo no meu "esquecido" blog. Cando o inagurei, pensei que algo escribiría todos os días, logo... todas as semanas. Agora case me conformo con escribir algo de tanto en tanto. Non é que sexa moi dificil, o problema é que cando acordo... non teño tempo, e cando teño tempo... non acordo, ou non teño un pc, ou... non se me ocorre nada que dicir. E iso... que ideas teño, eh!
Ben, o dito, son case as tres da mañá, e hoxe hai que erguerse ás sete. Ao meu carón teño durmindo á xefa, apertada á súa cadela, e coa gata no colo. As tres durmen pracidamente. Todos durmen menos eu... só bebín un vaso de cocacola light.
Boas noites, bos días.

7 anos... da "Morte da Costa"

Xa van alá 7 anos dende que o "Prestige" baleirou o seu contido nas augas do Océano Atlántico. 7 anos dende que a costa galega se tinguiu de negro, negro chapapote. 7 anos dende que as xentes de toda clase e condición se mobilizaron en Galiza para berrar "Nunca Máis". 7 anos de espera a que outro buque volva pasar polas nosas costas e volva causar outra desgraza, porque as nosas costas levan 7 anos agardando medidas efectivas para que isto non volva pasar. En 7 anos, Galiza incrementou o seu número de persoas en paro; Galiza incrementou o seu número de persoas emigradas; Galiza incrementou o número de persoas desilusionadas...
"Nunca Máis" foi un fito na Historia de Galiza, logo de 7 anos, agardo que o sentimento que se viviu naquel tempo siga vivo, para non ter que volver a berrar... NUNCA MÁIS!!!

O bo das cousas malas... é que teñen un final

Logo de algúns días sen escribir, por mor das complicacións laborals (tiven traballo) e das familiares (tiña aos meus tíos no hospital) parece que isto comeza a estabilizarse.
O traballo, estes días, esta estable... imos facendo, e onte déronme a boa nova que o sábado se acaba o suplicio de ir arriba e abaixo no hospital de Sant Camilo en Sant Pere de Ribes. Todos volven a casa.
Eu... xa estaba tremendo, porque a seguinte en pedir habitación era eu!! De tres persoas que viviamos na casa (a casa dos meus tíos, na que agora, e ata que me concedan o meu aluguer, estou de ocupa) dúas estaban ingresadas. Que podía pensar se non?
Ben, o caso, que as cousas volven ao seu rego. Que logo canda quen durmirá na súa camiña. E que, se Deus quer e o banco tamén, axiña terei o meu pisiño para poder instalarme en Vilanova i la Geltrú.
Non vos podedes imaxinar as présas que teño porque isto pase. Mirade se ando toliña polo novo piso, que ata lle comprei unha estantería xa!. E iso, que aínda non sei onde vou vivir. Pero había que aproveitar porque estaba a metade de prezo, só a semana pasada, e... cousas destas non se deben deixar pasar. Así, a decoración do comedor, sairame cun pouco de sorte, por 50 €, sen contar o que me pode custar o sofá, que... ese xa será outro cantar. Aínda que... hai moitas tendas polos arredores que están pechando e fan liquidación total. Será cuestión de ir mirando.
Xa vos terei informados cando vaian pasando cousas novas.

Unha de pretorianos...

Os xornais van cheos de casos de corrupción: presuntos imputados, presuntos delincuentes, presuntos políticos... Xente que entra en prisión preventivamente, xente que sae sen prevención, e sen fianza. Xente, ou mellor dito, xentuza!

Por culpa de xente como presuntamente é esta, a burbulla inmobiliaria medrou e medrou ata que estoupou. O "Caso Pretoria" afecta aos gobernos dos concellos de Santa Coloma de Gramenet, de Badalona, de Sant Andreu de Llavaneres e xa veremos se non afecta a algún máis.

E como me afecta a min? Pois... a verdade é que levo uns días fartando de rir, si, de rir. Porque un dos imputados, en prisión preventiva e sen fianza é o Sr. Manuel Dobarco, co que algunha vez me atopei en festas galegas, ou bares de Badalona. Un señor (por chamarlle dalgún xeito) que miraba por riba do ombreiro aos que non tiñamos a "súa categoría” (eu, a fin de contas, só era unha "pobre" xornalista dun medio de comunicación pequeno, dunha asociación de programas de radio que... segundo a súa mirada non tiña nin dereito a existir). Pois agora... dáme a risa!! Ha, ha, ha, ha! Escarallábame cando os meus "compañeiros" de medios máis grandes lle facían fotos, ou cando o gravaban recollendo as súas cousas metidas nunha bolsa de basura de cor azul á saída do furgón da Garda Civil. Ben, Sr. Dobarco, a todos os porcos lles acaba chegando o seu San Martiño, e o seu... é este mes de Santos de 2009.

E cando vexas as barbas do veciño cortar… pon as túas a remollar! Iso é o que lles diría a todos aqueles que nalgún momento tiveron negocios con el; ben inmobiliarios, ben relacionados coas casas galegas que dirixen, presiden ou manexan, porque os fíos dos que pode tirar o xuíz Garzón son inexcrutables,… como os camiños do Señor. E ao mellor lle da por matar moitos “paxaros” dun tiro.

Hoxe falaremos do outro lado...

Nos últimos post, falaba dalgunhas cousas do goberno, que se a subida de impostos, que se as viaxes do "presi", que se... Hoxe, falaremos da oposición. Menuda teñen liada!!!

Vénme á cabeza o caso "Gürtel", que vén sendo "correa" en alemán, e casualmente... un dos implicados, seica imputado, apelídase Correa. Non sei se terá que ver, ou foi unha casualidade... Hai moitas das cousas que están a pasar que non se entenden moi ben, e esta... podería ser unha máis. Polo medio desta historia hai coches, traxes, reloxios, agasallos varios, organización de eventos, etc. E sobre todo... moitos cartos, cartos públicos que foron parar a petos privados e non dun xeito moi lícito, ou polo menos cuestionable. Ademais, o Sr. Rajoy non sabe nin que facer; ou se o sabe... non o fai, coido eu. Como é posible que rañando un chisquiño sae un caso en Madrid, outro en Valencia, e algo en Palma de Mallorca? Como é posible que ninguén se responsabilice do que está a pasar? Como é posible que cando se fan enquisas de intención de voto, algúns sigan dicindo que Rajoy sería presidente do estado se se celebrasen mañán as eleccións?

Case prefiro que nos goberne Jaime Cantizano, que... está máis enterado das cousas que realmente lle importan á xente. E como ministros... pois todo o equipo de xornalistas do corazón, que o que non saben, invéntano; pero... dan explicacións de todo, de todos, dos porques, dos candos, dos comos, e dos con quen!! Coido que sería a única maneira de que o debate do estado da nación fose seguido por máis espectadores que un hipotético Brasil-España na final do Mundial de Sudáfrica. Pero, de futbol, xa falarei outro día.